Egun arraruak danondako.
Ni neu ya pentsatzen hasi naiz, iñoiz "normaltasunera" bueltatzen
bagara, beste bihar bat topau biharko dotela: inbernaderuetan, pioi...
Asmo berakin doian jente ufalakin ukondoka.
Laztanak Elena.
O.
El 21/03/2020 a las 10:30, Elena Laka escribió:
Nik itxialdia bi tokitan egiten dihardut, eta nahiko aspertuta
nagoenez, kontatu egingo dizuet:
Asteazken goizerarte etxean, familiarekin, guztiok moduan.
Eta asteazken goizean Donostiako Ama-haur ospitalera etorri nintzen,
eta ebakuntza egin zidaten, mastektomia&berregitea eskumako bularrean,
hilaren 1ean iragarri zidatena.
Asteazken iluntzetik gelan sartuta nago, ordutik ordura indartsuago.
Gaur goizetik gainera behar bezala garbituta, lentillak jantzita eta
ezpainak margotuta. Urrats ezereza munduarentzat, ikaragarri
garrantzitsua niretzat.
Ospitaleko zati hau oso lasai dago, larrialdiak eta onkologikoak ez
diren jardunak eten dituzte, eta gaixo bakoitzeko lagun bat baino ez
dute onartzen, beraz, lasai eta ixil. Miretsita naukate langile
guztiek, %99 emakumeak, garbitzaileak, laguntzaileak, erizainak,
medikuak, gehienak gazteak, guztiak fundamentuzkoak eta atseginak,
nolako normaltasunez, itxura batean behintzat, egiten duten lana.
Mediku eta erizain gehienak, gelan sartzen direnean euren burua
aurkezten dute, eta euskaraz ala gazteleraz hitz egin nahi dudan
galdetzen.
Nire gauza hau ondo doa. Ez da beste milaka emakumeri aurretik
gertatutakoaren oso desberdina. Lehen susto-jabetze-hausnartze
prozesuaren ostean, lasai hartu dut, eta konfiantza ematen dit bat
gehiago izateak, sendatuko naiz, bularrari izpiluan zuzen begiratzeko
gai izango naiz, momentuz, goitik eta zeharka besterik ez dut egin.
Etorriko da, ez dago presarik.
Ez da nire asmoa animoak jasotzea, ezta gaixotasunari kementsu aurre
egiteko atxikimenduak jasotzea. Semearena gertatu zenetik (ei, mutila
pri-me-ran dago) gorroto dut kantzerren inguruko heroikotasuna,
borroka, kemena eta horiek kontzeptu guztiak, gaixotasuna ez du
norberak gainditzen, lehen munduko osasun sistemak sendatzen dizu,
hori da nik behintzat uste dudana.
Eta tira, ba horixe kontatu nahi nizuen, beste itxialdi mota bat.
Ospitalean egunak luzeak dira, dena eginda daukazu, eta denetariko
denbora ematen du.
Zaindu zaitezte denok eta eutsi, zerbait ona aterako da hau guztia
bukatzen denean.
Mx
Elena
________________
Mezu gehiago ez jasotzeko, idatzi hona: [email protected]
________________
Mezu gehiago ez jasotzeko, idatzi hona: [email protected]
