Καλημέρα Χρυσέλλα. Ευχαριστούμε πολύ ήταν πολύ ωραίο το άρθρο. Νίκος
On Wed, 13 Feb 2019 at 18:04, Chrysella Lagaria <[email protected]> wrote: > > > https://m.ladylike.gr/articles/afierwmata/radiofwno/pagkosmia-hmera-radiofwnoy-15-agaphmenes-fwnes-twn-fm-afhgountai-tis-istories-toys.5438140.html > > Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου: 15 αγαπημένες φωνές των FM αφηγούνται τις > ιστορίες τους > > Τζούμας, Πολυχρονίου, Ιωάννου, Μπενέτος, Γερμανού και 10 ακόμα γνώριμες > ραδιοφωνικές φωνές μιλούν για την αγάπη που όλους μας ενώνει. > > Η ανάγκη για ήχο με το που ανοίγουμε τα μάτια μας. Όχι για οποιονδήποτε > ήχο, αλλά τις γνωστές, αγαπημένες μας ραδιοφωνικές φωνές και ήχους. Να > πάρουν τα μυαλά μας αέρα ραδιοφωνικό, να ξεκινήσει η μέρα όπως πρέπει. Με > μουσική και λόγια. Ενημέρωση, σοφία, χιούμορ, χαλαρότητα, ακόμα και > καταγγελία. Το μέσο της πολυμορφίας. Αυτό είναι το ραδιόφωνο για εμάς. Η > μουσική που αρέσει στον καθένα και οι φωνές με τις οποίες επικοινωνούμε > χωρίς να καν να μιλάμε. Αυτές που δεν κουραζόμαστε ποτέ να ακούμε. Αυτές > που μας κρατούν συντροφιά τα πρωινά που ξυπνάμε με κέφι, αλλά κι εκείνα που > δε θέλουμε να δούμε άνθρωπο μπροστά μας. Με κάποιο μαγικό τρόπο, αυτές οι > φωνές είναι η συντροφιά μας. Τόσο παράδοξα οικείες. Είναι η παρέα μας όσο > κάνουμε το ντους μας. Η παρέα μας την ώρα που τρώμε, χαζεύουμε, δουλεύουμε. > Η παρέα μας και στο αυτοκίνητο, τις μέρες που κολλάμε στην κίνηση για τη > δουλειά αλλά κι εκείνες που οδηγούμε στην εθνική οδό με προορισμό το > άγνωστο ή το σχεδιασμένο προ πολλού ταξιδάκι μας. Παρέα μας τα βράδια που > δε μας παίρνει ο ύπνος από την υπερένταση. Παρέα μας στα εύκολα και τα > δύσκολα. Αυτό είναι το ραδιόφωνο, οι παραγωγοί του και φυσικά τα τραγούδια > του: η παρέα μας, no matter what. > > Για την ιστορία, η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου καθιερώθηκε από την UNESCO, > έπειτα από σχετική πρόταση της Ισπανικής Ακαδημίας Ραδιοφώνου, στις 29 > Σεπτεμβρίου 2011. Η UNESCO, λοιπόν, επέλεξε τη 13η Φεβρουαρίου για να > τιμηθεί η πρώτη μέρα λειτουργίας του ραδιοφώνου του ΟΗΕ, το 1946. Σκοπός > της ημέρας αυτής είναι να τονιστεί η σπουδαιότητα του ραδιοφώνου ως βασικό > Μέσο Μαζικής Επικοινωνίας, να δοθεί έμφαση στη βελτίωση της διεθνούς > συνεργασίας μεταξύ των ραδιοφώνων ανά τον κόσμο και να ενθαρρυνθούν τόσο τα > μεγάλα διεθνή δίκτυα, όσο και τα τοπικά ραδιόφωνα, να προωθούν την πρόσβαση > στην πληροφόρηση και την ελευθερία της έκφρασης στα ερτζιανά. > > Με αφορμή, λοιπόν, τη γιορτή του ραδιοφώνου, ζητήσαμε από μερικούς πολύ > αγαπημένους ανθρώπους των FM να αφηγηθούν προσωπικές ιστορίες, να πάρουν > θέση για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, να εκπέμψουν τα δικά τους > μηνύματα με στιλ ραδιοφωνικό μέσα από το Ladylike. Το έκαναν όλες κι όλοι > με χαρά. > > Επιμέλεια: Μαριλέλλα Αντωνοπούλου - Δήμητρα Τσιγγενέ > > ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΡΑΧΩΡΙΤΗΣ, Ραδιοφωνικός παραγωγός στον 96.9 Rock > > > > «Η πρώτη επαφή με το ραδιόφωνο ήρθε γύρω στα 4-5 μου, όταν ο παππούς μου > με πήγαινε στον μπαρμπέρη του για κούρεμα. Ο συγκεκριμένος είχε όλη μέρα > ανοιχτό το ραδιόφωνό του (αναλογικό με βελόνα, το οποίο είχε χαλάσει και > δεν έπιανε άλλο σταθμό εκτός από το Τρίτο πρόγραμμα). Έρωτας από το πρώτο > άκουσμα». > > «Ξεκίνησα να κάνω ραδιόφωνο επαγγελματικά εντελώς τυχαία, με άκουσαν να > κάνω κάποια σπικάζ». > > «Μια αστεία στιγμή που θυμάμαι: Αποτελώ παγκόσμιο φαινόμενο, στο ότι > μπόρεσα να κάνω σαρδάμ αναφέροντας το όνομά μου. Η κακή στιγμή ήταν όταν > έκανα το- μοιραίο- λάθος προσπαθώντας να πω on air, "για να μπείτε στην > κληρωτίδα". Άβολο. Ευτυχώς οι καλές στιγμές είναι περισσότερες». > > «Μπορώ ν' ακούω όλη μέρα ιταλικά τραγούδια του '60. Μ' αρέσουν σχεδόν όλα > τα είδη της μουσικής, εξαρτάται από την ώρα που ακούω. Τα τελευταία χρόνια > μ' αρέσει ν' ακούω Ragtime. Αγαπημένο τραγούδι, "Che Vuole Questa Musica > Stasera", Peppino Gagliardi». > > «Για το ιντερνετικό ραδιόφωνο δεν έχω ξεκάθαρη άποψη. " Άξια συνέχεια του > κλασικού" πάντως δεν δείχνει να είναι. Τουλάχιστον με τη μορφή που έχει > αυτή την εποχή». > > «Πόση ώρα την ημέρα ακούω ραδιόφωνο; Για άνθρωπος του ραδιοφώνου, πολλές». > > ΝΑΤΑΛΙΑ ΓΕΡΜΑΝΟΥ, παρουσιάστρια και ραδιοφωνικός παραγωγός στον Sfera 102,2 > > > > «Αυτό που νοσταλγώ από το "παλιό" ραδιόφωνο είναι εκείνες τις εποχές που > οι παραγωγοί είχαμε την απόλυτη ελευθερία να παίζουμε μόνο ό,τι μας αρέσει > ή μας ζητάει ο ακροατής. Δεν υπήρχε το "πρέπει" του playlist ή το δούναι > και λαβείν με την εκάστοτε δισκογραφική εταιρία». > > «H συνταγή για καλό ραδιόφωνο είναι λίγα λόγια, πολλή μουσική. Το θρυλικό > σλόγκαν του Galaxy τελικά ισχύει για όλους μας. Προσπαθώ να μπερδεύω και > κάποια παλιότερα τραγούδια μέσα στα mainstream, μιλάω λίγο και μόνο όταν > πραγματικά έχω κάτι να πω. Απευθύνομαι σε όλους αλλά και στον καθένα > ξεχωριστά. Τους κάνω παρέα». > > «Ο δικός μου ραδιοφωνικός ήρωας είναι ο Γιάννης Πετρίδης. Αll time classic > φωνή και μουσικές». > > «Αν έπρεπε ν' ακούω έναν συγκεκριμένο τραγουδιστή-στρια/είδος μουσικής > κάθε μέρα στη ζωή μου; Είναι λίγο περιοριστικό αυτό για εμένα. Γιατί > εργάζομαι σε ραδιόφωνο ελληνικού ρεπερτορίου, όμως τις περισσότερες ώρες > της μέρας ακούω ξένη μουσική. Μου αρέσει η ποικιλία στα αυτιά μου. Αν > πρέπει οπωσδήποτε να απαντήσω θα σας έλεγα ότι θα μπορούσα να ακούω μόνο > ροκ μπαλάντες, κάθε μέρα. Από ελληνικά το "Είναι Στιγμές" του Αντώνη Ρέμου, > κάθε μέρα». > > «Ως ακροάτρια έχω την πολυτέλεια να αλλάζω σταθμό κάθε φορά που πέφτω σε > τραγούδι που δεν μου αρέσει. Ως παραγωγός, ευγνωμονώ τον Sfera που μου > αναγνώρισε το δικαίωμα λόγω παλαιότητας να μπορώ να επεμβαίνω στο playlist > της εκπομπής μου και να αλλάζω ό,τι δεν μου αρέσει. Δεν τα αγαπώ τα > playlists. Θεωρώ ότι μας στερούν την έμπνευση, τη φαντασία και το δικαίωμα > της επιλογής. Ας τα πούμε αναγκαίο κακό της εποχής, γιατί είναι μια > τεράστια συζήτηση που δε θα μας βγάλει πουθενά». > > «Οι ακροατές δεν είναι σαν τους τηλεθεατές. Επιλέγουν να μην κάνουν πολύ > αισθητή την παρουσία τους. Όμως ξέρεις ότι είναι εκεί έξω, σε ακούν, > χαμογελούν, συνοφρυώνονται με κάτι που λες, δυναμώνουν την ένταση όταν τους > πετύχεις στην καρδιά». > > «Το κλασικό ραδιόφωνο δεν αντικαθίσταται από το ιντερνετικό. Το κλασικό > ραδιόφωνο είναι η παρέα σου στο αυτοκίνητο κι αυτό δε θα αλλάξει ποτέ. > Βέβαια, υπάρχουν υπέροχα ιντερνετικά ραδιόφωνα που κάνουν πραγματικά ωραία > δουλειά». > > ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ, διευθυντής και ραδιοφωνικός παραγωγός στον > Sport24 Radio 103,3 > > > > «Πρώτη επαφή με το ραδιόφωνο; Με θυμάμαι μικρό να συντονίζομαι στη > συχνότητα του κρατικού ραδιοφώνου, βράδια Σαββάτου και μεσημέρια Κυριακής, > για τις μεταδόσεις αγώνων μπάσκετ και ποδοσφαίρου αντίστοιχα. Πάντα > απορούσα όταν πήγαινα γήπεδο ''πώς αντέχουν και βλέπουν μπάλα και ακούν > παράλληλα ραδιόφωνο''. Ο ακροατής είναι και λίγο "αιχμάλωτος" στις > ραδιοφωνικές περιγραφές. Εσύ μιλάς και αυτός επειδή δε βλέπει, αυξάνει την > ελπίδα μέσα του να γίνει κάτι καλό περιμένοντας απλά να σηκώσεις τον τόνο > της φωνής σου» > > «Αξέχαστη στιγμή για εμένα ήταν η δημιουργία του Sport24 radio 103,3. Δε > φανταζόμουν ποτέ την επιτυχία του. Ε, κάθε μέρα καλή είναι. Όσο για κακή; > Να ετοιμάζεσαι για μια σούπερ μετάδοση και να μη γίνεται η σύνδεση με το > στούντιο. Μη σου τύχει». > > «Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το ''Time to say goodbye'' του Andrea > Bocelli. Με όποια και αν το έχει τραγουδήσει μαζί. Μπορώ να το ακούω κάθε > μέρα. Ασταμάτητα! Είδη μουσικής; Όλα τα ελληνικά πλην έντεχνων (ούτε νότα). > Αγαπημένοι καλλιτέχνες οι εξής: Βocelli, Ramazzotti, Pavarotti, Queen, Iron > Maiden και Guns n' roses». > > «Το ραδιόφωνο δημιουργεί φανατικό κοινό. Σε ακολουθούν, επικοινωνούν μαζί > σου με όποιο τρόπο μπορούν. Σε σταματάνε στο δρόμο και σου κάνουν > αναλύσεις. Πολλές ιστορίες. Μια φορά πεινούσα πολύ, άφησα την παρέα να > επιλέξει το πού θα πάμε και εκεί βρισκόταν ένας κύριος που δε με άφησε > δευτερόλεπτο. Κρύωσε το φαγητό, έμεινα και νηστικός. Ωραία είναι αυτά, όλα > έχουν την πλάκα τους. Υπάρχουν πολλές ιστορίες πραγματικά». > > ΜΙΚΑΕΛΑ ΘΕΟΦΙΛΟΥ, δημοσιογράφος- ραδιοφωνικός παραγωγός > > > > «Το ραδιόφωνο θα υπάρχει πάντα, αν και θα αλλάζει διαρκώς ο τρόπος με τον > οποίο θα ακούμε. Επειδή η αίσθηση της ακοής είναι έξυπνη, multitasking και > αχόρταγη θα θέλουμε πάντα να την εκπαιδεύουμε και να την "ταΐζουμε" ενώ > οδηγούμε, δουλεύουμε ή χαλαρώνουμε. Το θέμα είναι τι είδους ''τροφή'' > προσφέρουμε στην ακοή και μέσω αυτής και στο μυαλό; Τι μουσική προσφέρουμε > στον ακροατή, τι λόγο χρησιμοποιούμε και πώς τα συνδυάζουμε αυτά για να > κάνουμε πια μια εκπομπή;» > > «Αγάπησα το ραδιόφωνο ως ακροάτρια ακούγοντας Γιάννη Πετρίδη, για την > αστείρευτη μουσική του γνώση και Νίκο Μουρατίδη τα βράδια στον Κlik FM για > τη μοναδική του προσωπικότητα και ραδιοσκηνοθεσία στην επιλογή των > τραγουδιών. Κάποια στιγμή όταν εργαζόμουν στις εκδόσεις Λυμπέρη έμαθα ότι ο > όμιλος επρόκειτο να κάνει ραδιοφωνικό σταθμό και αυτοπροτάθηκα. Ευτυχώς στο > δοκιμαστικό η φωνή μου και η προσωπικότητά μου ταίριαζε με το ύφος του > Status Radio (έτσι λεγόταν ο σταθμός πριν γίνει Best) και ο τότε διευθυντής > του, Δημήτρης Αργυρόπουλος, μου έδωσε εκπομπή. Αυτό ήταν. Είχα βάλει το > δάχτυλο στο δοχείο με τη μαρμελάδα». > > «Αυτό που πάντα θα νοσταλγώ από το ''παλιό'' ραδιόφωνο είναι η ρομαντική > amateur πλευρά του: που κάποτε μπορούσα να πάρω τα δισκάκια μου και να > επιλέξω εγώ τη μουσική μου ανάλογα με τη διάθεση, τη μέρα, την ώρα, τη > στιγμή». > > «Τα αγαπημένα μου τραγούδια τονίζουν και ενισχύουν τη διάθεσή μου. Όταν > είμαι μελαγχολική θέλω το σάουντρακ της μελαγχολίας μου να είναι το > ''Famous Blue Raincoat'' του Leonard Cohen. Όταν είμαι στη φάση μίας νέας > αρχής με μπουστάρει πάντα το ''Absolute Beginners'' του Bowie. Όταν είμαι > χαρούμενη και ανέμελη αυτή τη χαρά μου την ενισχύουν αυτόν τον καιρό οι > Έλληνες Daphne And the Fuzz, με το ''Pawnshop'' και πάντα οι αγαπημένοι > δημιουργικά ολότρελοι Postmodern Jukebox με το ''All About That Bass''. Την > Άνοιξη θέλω να ακούω γλυκά τραγούδια όπως το ''Goodbye Kiss'' των Kasabian, > το ''Μy World is You'' του Monsieur Minimal και το ''Dancing Queen'' από > Raising Pleasure. Όταν θέλω να χαλαρώσω και να ηρεμήσω ακούω μόνο jazz». > > «Αν μιλούσαμε για το εξωτερικό θα μπορούσα να πω ότι το webradio όχι απλά > είναι το μέλλον του ραδιοφώνου είναι και το αυθύπαρκτο παράλληλο παρόν του. > Στην Ελλάδα όμως, γιγαντώθηκε η ιδέα των webradios περισσότερο από > ανθρώπους που αγαπάνε ερασιτεχνικά το ραδιόφωνο, χωρίς επιχειρηματικό πλάνο > και budget και έτσι οι περισσότερες προσπάθειες δεν είναι βιώσιμες Πλην > ελαχίστων εξαιρέσεων. Aπό 2-3 όμως ελληνικά webradios ακούς διαφορετικές > μουσικές, «ψαγμένες», εναλλακτικές και κοφτερά σχόλια που δεν ακούς αλλού. > Εύχομαι να υπάρξει συνέχεια». > > OΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, στιχουργός, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός > > > > «Εκείνο που γοητεύει εμένα στο ραδιόφωνο είναι οι εκπομπές που συνδυάζουν > όμορφα και με προσωπικό τρόπο ιστορίες και τραγούδια. Που μου δείχνουν > τρόπους να αγαπάω» > > « Η πρώτη μου προσωπική επαφή με το ραδιόφωνο ήταν στο τέλος του 1989, > στον ''902 Αριστερά στα fm''. Ήμουν 22 χρονών και εργαζόμουν ως > πολιτιστικός συντάκτης στον Ριζοσπάστη και στο περιοδικό Μουσική. Με την > ίδρυση του 902, ο Δημήτρης Δανίκας –που ήταν αρχισυντάκτης μου στην > εφημερίδα- μου πρότεινε να κάνω μια απογευματινή εκπομπή ελληνικού > τραγουδιού στον νεοσύστατο, τότε, σταθμό». > > «Ο δικός μου ραδιοφωνικός ήρωας ήταν η Άννυ Βιτσέντζου, παραγωγός στο > Δεύτερο Πρόγραμμα στη δεκαετία του '80. Έκανε μεταμεσονύχτια εκπομπή, είχε > τρυφερή, όμορφα κοριτσίστικη φωνή, έπαιζε κυρίως ξένα και ελάχιστα ελληνικά > τραγούδια και ξενυχτούσα να την ακούσω ακόμη κι αν έπρεπε να ξυπνήσω στις 7 > το πρωί για το σχολείο». > > «Νοσταλγώ τις ιστορίες και τις αφηγήσεις του ''παλιού'' ραδιοφώνου. Γενικά > ο λόγος, ακόμη κι αν αυτός είναι καθαρά ενημερωτικός και αφορά τα στοιχεία > και την εποχή του τραγουδιού, την σύνδεσή του με την συγκυρία που γράφτηκε. > - ούτε αυτά δεν ακούω πια. Και περισσότερη τόλμη στις προτάσεις νέων > τραγουδιών αλλά και στις μεταδόσεις παλαιότερων. Ένα τεράστιο κομμάτι του > ακριβού πλούτου του ελληνικού τραγουδιού δεν μεταδίδεται πια, παρά μόνο όσα > κατάφεραν να γίνουν σουξέ. Αυτός ο ''πρωταθλητισμός'' στην ουσία φτωχαίνει > το τραγούδι μας και την ιστορία του, αν και αναγνωρίζω τους λόγους που > γίνεται αυτό σε ένα τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον». > > «Αν έπρεπε ν' ακούω έναν συγκεκριμένο τραγουδιστή-στρια/ είδος μουσικής > κάθε μέρα στη ζωή μου; Μακάρι να μη χρειαστεί να ζήσω τόσο ''αυστηρά'', > αλλά αν τα φέρει έτσι η τύχη μου, δε νομίζω πως θα μπορούσα δίχως το > ελληνικό τραγούδι που το νιώθω σαν σπίτι μου. Αγαπημένο τραγούδι - > τελεσίδικα πια, δεν υπάρχει χρόνος να το αλλάξω- είναι το ''Δακρυσμένα > μάτια'' του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του αδερφού του, Γιάννη. > > «Έχουν συμβεί τόσα πολλά όταν έχεις κάνει ραδιόφωνο επί 22 χρόνια, κάθε > μέρα. Κακές στιγμές δεν έχω να θυμάμαι, ίσως τις έχω υποσυνείδητα > διαγράψει. Θα πω μόνο πως στο ραδιόφωνο χρωστάω το ότι βρήκα από μικρός ένα > δεύτερο σπίτι –μέσω του ελληνικού τραγουδιού- με όλα τα καλά ενός σπιτιού. > Ασφάλεια, σκοπό, αίσθημα, ανθρώπους». > > «Τι βλέπω στο μέλλον του ραδιοφώνου; Δεν ξέρω και δεν το σκέφτομαι. Θα > βρει την θέση του σε νέες εποχές και δεν έχει ανάγκη καμία συμβουλή από > εμάς τους ''παλιούς''. Φαντάζομαι πως πάντα θα υπάρχει ένας πομπός και ένας > δέκτης. Κάποιος που θα θέλει να μοιράζεται τραγούδια και κάποιος να τα > ακούει. Αλλά από την άλλη έχω πέσει έξω σε τόσα ''πάντα'' που έχω πει…» > > ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΡΕΚΟΥΚΙΑΣ, δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός στον Sport 24 > Radio, 103,3 > > > > «Ραδιοφωνικοί μου ήρωες ήταν όλοι οι ερασιτέχνες-πειρατές στο τέλος της > δεκαετίας του '70 και στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '80. Με αυτούς > μεγάλωσα, αυτοί μου άνοιξαν μουσικούς ορίζοντες, έγιναν η "παρέα" μου στο > σπίτι. Όμως, αν υπάρχει ένας που ξεχωρίζει, αυτός δεν είναι άλλος από τον > Γιάννη Πετρίδη και τα θρυλικά "Ποπ Club" και "Ροκ Club", κάθε απόγευμα 4-5 > από το κρατικό ραδιόφωνο. Αυτή η εκπομπή υπήρξε το μεγαλύτερο μουσικό > σχολείο για μένα». > > «Η συνταγή επιτυχίας μίας καλής ραδιοφωνικής εκπομπής είναι να υπάρχει η > αμφίδρομη σχέση σεβασμού και επαφής μεταξύ παραγωγού και ακροατών. Όταν ο > παραγωγός καταφέρει να κάνει τον ακροατή του να περιμένει τη μέρα και την > ώρα της εκπομπής, τότε βρίσκεται σε καλό δρόμο. Καλές μουσικές επιλογές > μαζί με τις σωστές πρόζες, μια ωραία, φιλική φωνή και ένα ισορροπημένο > περιεχόμενο, είναι νομίζω μια καλή συνταγή». > > «Αυτό που νοσταλγώ από το παλιό ραδιόφωνο είναι η "ελευθερία" στην επιλογή > των τραγουδιών από τους παραγωγούς. Η κατάρα της λίστας τα τελευταία > χρόνια, όπου οι παραγωγοί είναι "υποχρεωμένοι" να παίζουν ξανά και ξανά τα > ίδια προεπιλεγμένα τραγούδια, έχει στερήσει από το ραδιόφωνο ένα από τα > βασικότερα χαρακτηριστικά του, αυτό της ποικιλίας και κατά συνέπεια της > έκπληξης για τον ακροατή. Είναι ό,τι πιο αποστειρωμένο υπάρχει και αποτελεί > τη μεγαλύτερη διαφορά από το παλιό ραδιόφωνο». > > «Η πρώτη προσωπική επαφή με το ραδιόφωνο έγινε πριν πολλά χρόνια, στον > Ράδιο-Επικοινωνία FM, τον δημοτικό σταθμό του Νέου Ηρακλείου. Ήταν στα > ξεκινήματα του σταθμού, αρχές της δεκαετίας του '90, όταν για λίγο καιρό > είχα μια μουσική εκπομπή με τίτλο "η τρίτη όψη του ίδιου νομίσματος". Μετά > πάμε στο 2008 και την πρώτη προσπάθεια της 24Media για ιντερνετικό > ραδιόφωνο, πρώτα με τη μουσική εκπομπή "Μπαμ τριαλαριλαρό, βάρκα γιαλό" και > μετά με την ενημερωτική εκπομπή "Πρωινό μαγκαζίνο". Ακολούθησε τον > Δεκέμβριο του 2013 το "Midnight show", ξανά στην 24Media, και αυτό > ιντερνετικό. Βραχύβιο, αφού διήρκεσε μόνο δυόμισι μήνες, αλλά μεγάλο > "σχολείο" για μένα, με κορυφαίες στιγμές τις επισκέψεις στο στούντιο του BD > Foxmoor των Active Member και του Δημήτρη Πουλικάκου. Και βέβαια, από τον > Ιανουάριο του 2015, έχω τα "μουσικά ταξίδια" στον Sport24Radio, την > μοναδική μη αθλητική εκπομπή του σταθμού, που αισίως συμπλήρωσε τέσσερα > χρόνια και αυτό το Σάββατο γιορτάζει τις 200 εκπομπές». > > «Κάθε μέρα στη ζωή μου θα άκουγα ευχαρίστως τους Beatles και τον Bob > Dylan. Από Έλληνες, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τη Βίκυ Μοσχολιού. > Αγαπημένα τραγούδια, από ξένα, το "Golden slumbers, Carry that weight, The > end, Her Majesty", το medley δηλαδή των Beatles από το "Abbey Road" και από > ελληνικά το "Κι αν είμαι ροκ" του Μάνου Λοΐζου με τον Βασίλη > Παπακωνσταντίνου». > > «Η μαγεία του ραδιοφώνου δε γίνεται να εξαφανιστεί. Πάντα θα υπάρχει αυτή > η γοητεία της επαφής μόνο με τη φωνή και χωρίς εικόνα. Αν περιοριστεί αυτή > η ιστορία με τις "λίστες", νομίζω ότι το ραδιόφωνο θα ξαναβρεί τον χαμένο > του ρομαντισμό, αν και ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα καλές, ποιοτικές, > ενδιαφέρουσες εκπομπές». > > ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΝΕΤΟΣ, μουσικός παραγωγός και ραδιοφωνικός παραγωγός στον NEWS > 24/7, στους 88,6 > > > > «Στη δεκαετία του '60 άκουγα κρυφά τα βράδια πριν κοιμηθώ, από ένα > ραδιόφωνο "παγκοσμίου λήψεως" (TELEFUNKEN νομίζω...) ό,τι μετέδιδε το τότε > κρατικό και όποιους ξένους ή πειρατικούς μπορούσα. Φανταζόμουν τον κόσμο, > όπως όλοι μας τότε, με ήχους! Στα τέλη του '80 (έκρηξη ιδιωτικής > ραδιοφωνίας γαρ), μπήκα στην... ονειρική διαδρομή». > > «Η στιγμή που δε θα ξεχάσω ποτέ: σε βραδινή ζωντανή εκπομπή (νομίζω > χειμώνας του '94), ακροάτρια τηλεφώνησε να ζητήσει τραγούδι, σα δώρο στον > εαυτό της, επειδή είχε πάρει απόφαση να εγκαταλείψει τα εγκόσμια.Μιλήσαμε > on air και την καθυστερούσα μέχρι να ειδοποιήσουμε αρμοδίως τις αρχές. Το > αποτρέψαμε». > > «Ο Γιάννης Πετρίδης (όπως των περισσότερων της δικής μου ηλικιακής ομάδας) > είναι ο ραδιοφωνικός μου ήρωας. Πρόσφατοι και σύγχρονοι ήρωες, θα μπορούσαν > να είναι κάποιοι υπολογιστές, αλλά δεν έχουν όνομα, ούτε προσωπικότητα». > > «Αυτό που νοσταλγώ από το παλιό ραδιόφωνο και λείπει πια, είναι η μαγεία». > > «Δε θα άκουγα κάποιον ή κάτι συγκεκριμένο για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. > Έτσι κι αλλιώς η κύρια ασχολία μου (δισκογραφική παραγωγή), με οδηγεί σε > διαρκή αναζήτηση, ενημέρωση και πληροφόρηση σε τάσεις και ρεύματα. > Τραγούδια που θα άκουγα πολύ συχνά (όχι συνέχεια, αλλά πολλές φορές) είναι > τα εξής: το "While my guitar gently weeps"- Beatles, "Bohemian rhapsody''- > Queen, "Me and my monkey" - Robbie Williams και " Ό,τι κι αν πω δεν σε > ξεχνώ" - Βασίλης Τσιτσάνης». > > «Δεν παίρνω όρκο ότι ξέρω την συνταγή της επιτυχίας μίας καλής > ραδιοφωνικής παραγωγής. Ίσως ένα πολύ καλό συστατικό θα ήταν η ειλικρίνεια > και η αμεσότητα». > > «Ακόμα κι αν όλα γίνουν "διαδικτυακά", πάντα θα υπάρχει χώρος για το > όνειρο». > > ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΝΕΣ- BΑΡΒΑΡΑ ΣΑΒΒΙΔΗ, δημοσιογράφοι, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, > ντούετο στον Pepper 96.6 > > > > ΓΙΑΝΝΗΣ > > «Η πρώτη μου ανάμνηση από το ραδιόφωνο χάνεται κάπου στα βάθη του > περασμένου αιώνα. Η μουσική και το ραδιόφωνο ήταν κάτι που κυριαρχούσε στο > σπίτι μου. Όλες μου οι παιδικές αναμνήσεις έχουν μέσα και ραδιόφωνο. > Μάλιστα, η μητέρα μου πάντα φρόντιζε να με ενημερώνει και να μου εξηγεί τι > ακούγαμε. Θυμάμαι το Τρίτο Πρόγραμμα με τις υπέροχες πρωινές εκπομπές της > Ρηνιώς Παπανικόλα, τα "Τραγούδια της Γης" όπου έμπλεκε μαγικά πρελούδια με > Τζον Λένον και δημοτικά. Ακόμα "Τα καθημερινά" του Άρη Δαβαράκη και της > Μαρίκας Τζιραλίδου, τη Λιλιπούπολη. Και βέβαια κάθε μεσημέρι, στο Κρατικό, > το "Ποπ Κλαμπ" του Γιάννη Πετρίδη, ο άνθρωπος που μας δίδασκε μουσική». > > «Ο Γιάννης Πετρίδης ήταν και η αφορμή που μπήκα στο ραδιόφωνο. Την εποχή > που μόλις είχε ανοίξει η ιδιωτική ραδιοφωνία στην Ελλάδα, έκανα μία > συνέντευξη με τον Γιάννη, για το περιοδικό Κλικ. Φυσικά μιλήσαμε ευρέως και > για το ραδιόφωνο. Η συνέντευξη αυτή διαβάστηκε από τον Βαγγέλη Γιαννόπουλο, > τον τότε διευθυντή του σταθμού Τop-FM, ιδιοκτησίας ΔΟΛ που ετοιμαζόταν να > ξεκινήσει. Με φώναξε, μιλήσαμε και μου έδωσε αμέσως καθημερινή απογευματινή > εκπομπή και τη θέση του υπεύθυνου ξένου ρεπερτορίου του σταθμού. Ήταν ένα > double bill που ούτε καν μπορούσα να το πιστέψω». > > «Τα υπέρ και τα κατά του να κάνεις ραδιοφωνική εκπομπή με ντουέτο; Ξεκινάω > από τα κατά: Εξαρτάσαι από το mood του "συνοδηγού". Πρέπει να συμβαδίζετε > οι δύο, να συντονίζετε συνέχεια τις διαθέσεις και το ύφος σας και βέβαια να > συμφωνείτε, λίγο πολύ, στη θεματολογία. Πολλές φορές αλληλοκαλύπτει, άθελα, > ο ένας τον άλλο, κάτι που δεν ακούγεται καλά στον ακροατή. Πάμε στα υπέρ: > Το καλύτερο από τα υπέρ είναι ότι μπορείς να λείψεις και να κρατήσει ο > άλλος την εκπομπή (γελάει). Εντάξει, είναι αυτό, αλλά το κυριότερο είναι > ότι στο ντουέτο κυριαρχεί πιο εύκολα το χιούμορ και η καλή διάθεση. Ο > διάλογος είναι πιο άμεσος και περνάει καλύτερα στον ακροατή. Ο λόγος έχει > πιο φυσική ροή. Και τέλος, υπάρχει βοήθεια σε όλες τις μικρές «αγγαρείες» > που πρέπει να κάνεις στη διάρκεια μιάς ζωντανής εκπομπής όπως, να > ετοιμάσεις το επόμενο on, να απαντάς στα τηλέφωνα, να κάνεις κληρώσεις σε > διαγωνισμούς κλπ. Επίσης, σε ένα ντουέτο, πάντα κερδίζεις μία καλή φιλία». > > «Αγαπημένο είδος μουσικής για μια ζωή; Α, δεν τα ρωτάνε αυτά στους > παραγωγούς του μουσικού ραδιοφώνου, είναι σαν να προκαλείς καταιγίδα στον > εγκέφαλό τους. Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω. Θα σου έλεγα κλασική τζαζ ότι > μπορώ να ακούω συνέχεια. Αγαπώ τους ερμηνευτές με "ιστορία" στη φωνή και > στην ερμηνεία τους. Μπορώ να ακούω Patti Smith, Nick Cave, παλιά blues αλλά > και Mina, June Christy, οτιδήποτε παλιακό». Αγαπημένο τραγούδι; Χμμμ… το > "Gloria" της Patti Smith που είναι διασκευή του κομματιού των Them (κι έτσι > στην απάντηση χώνεται και ο Van Morrison). > > «Η συνταγή μίας καλής ραδιοφωνικής εκπομπής: Μην εξηγείς στους ακροατές > πολλά και, κυρίως, μπαναλαρίες. Άφηνε λίγο μυστήριο, μην περιγράφεις τα > πάντα μέσα στο στούντιο, τι φοράς, τι έκανες χθες κλπ.Κράτα έναν ρυθμό όταν > μιλάς, να μιλάς με θάρρος και με σύντομες ατάκες. ΜΗΝ ερωτεύεσαι τη φωνή > σου, θα γελάει ο κόσμος που θα σε ακούει. Να αγαπάς τα τραγούδια που > βάζεις, να βρίσκεις μικρές ιστορίες για αυτά, να μην τα αγνοείς όσο παίζουν > στον αέρα. Όταν τελειώνει ένα τραγούδι είναι ωραίο να κρατάς τον απόηχό του > στο λόγο σου, να καταλαβαίνει ο ακροατής ότι το άκουγες κι εσύ μαζί του και > όχι ότι έτρωγες πίτσα εκείνη την ώρα. Μην τρως την ώρα της εκπομπής. Να > έχεις αυτοσαρκασμό και να μη βασίζεσαι συνέχεια στο Google. Καλά, δεν ξέρω > καν αν αυτά κάνουν μία καλή εκπομπή. Απλώς είναι μερικά από αυτά που έμαθα > μετά από 30τόσα χρόνια στο ραδιόφωνο». > > «Από το παλιό ραδιόφωνο νοσταλγώ τις "προσωπικές" εκπομπές που έκαναν > παραγωγοί με προσωπικό στιλ και γνώση του περιεχομένους τους, χωρίς > playlist που βγάζουν άλλοι ή απλώς τραγούδια διαλεγμένα από έναν αλγόριθμο. > Νοσταλγώ τη μαγεία της "αόρατης" σχέσης ακροατή- παρουσιαστή, τότε που ο > καθένας φανταζόταν για τον άλλο αυτό που έφτιαχνε η φαντασία του. Δεν μου > αρέσουν τα ουάου πάρτι και οι selfies με ακροατές. Νοσταλγώ τον Θείο Νώντα > του Δημήτρη Πουλικάκου». > > ΒΑΡΒΑΡΑ > > «Πρώτα απ’ όλα είμαι φανατική ακροάτρια του ραδιοφώνου. Είναι το αγαπημένο > μου μέσο, για την ελευθερία που δίνει στον ακροατή να δημιουργήσει τις > δικές του εικόνες με βάση αυτό που ακούει. Μεγάλη αγάπη μου είναι και η > μουσική, άρα πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου, από μικρό παιδί, να ακούω συνεχώς > ραδιόφωνο. Μια σκηνή που επαναλαμβανόταν καθημερινά, ήταν όταν έπρεπε να > ξυπνήσω πρωί για να πάω σχολείο (και ξυπνούσα βασανιστικά νωρίς), η μητέρα > μου με το που χτυπούσε το ξυπνητήρι, άπλωνε το χέρι της μέσα από το πάπλωμα > και πατούσε το κουμπί για να ανοίξει το ραδιόφωνο, πρωτού σηκωθούμε. Έτσι, > για μερικά λεπτά χουζούρευα με τους ήχους του πρωινού ενημερωτικού > ραδιοφώνου, χωρίς να μου περνά από το μυαλό ότι μια μέρα θα ήμουν εγώ στη > θέση του πρωινού εκφωνητή. > > «Η αλήθεια είναι πως το ραδιόφωνο άργησα να το βάλω επαγγελματικά στη ζωή > μου, ίσως επειδή το είχα τόσο ψηλά. Προέκυψε τυχαία, χωρίς να το κυνηγήσω η > ίδια κι είμαι απίστευτα ευγνώμων γι’αυτό. Δεν ξέρω αν θα το προσπαθούσα > μόνη μου, αλλά είναι ό,τι ωραιότερο μου έχει τύχει, μέχρι στιγμής, > επαγγελματικά». > > «Οι δικοί μου ραδιοφωνικοί ήρωες είναι ο Χατζιδάκις με το εμπνευσμένο του > όραμα για το Τρίτο, για το οποίο έλεγε: "Ζητάμε ν’ αλλάξουμε την παθητική > σχέση ακροατή ραδιοφώνου, που υπήρχε μέχρι σήμερα. Να ενεργοποιήσουμε τον > ακροατή με αφυπνιστικούς ερεθισμούς σε προβλήματα σκέψεως και τέχνης". > Είναι επίσης οι παραγωγοί από τους οποίους ανακαλύπτω νέους μουσικούς > κόσμους. Εκείνοι που με όρεξη και ανατρεπτική διάθεση πηγαίνουν στο > στούντιο και προσπαθούν κάθε φορά να προτείνουν κάτι νέο, που τολμούν να > πειραματιστούν σε μια εποχή που δεν αφήνει πολύ χώρο για πειραματισμό στο > παραδοσιακό ραδιόφωνο». > > «Με χαρά θα άκουγα κάθε μέρα ρεμπέτικο και τζαζ τραγουδίστριες, με > προτίμηση στην Ella. Περνώ περιόδους που ακούω έναν ή μία συγκεκριμένο/η > τραγουδιστή/στρια ή είδος μουσικής, ειδικά όταν έχω ενθουσιαστεί με > κάποιον/α μουσικό μετά από μια συναυλία. Για παράδειγμα όταν είχε έρθει η > Bjork στην Αθήνα, αν και πήγα χωρίς να είμαι η μεγαλύτερη φαν της, επέδρασε > τόσο πάνω μου η παρουσία της, που για τους επόμενους τρεις μήνες άκουγα > κάθε μέρα, ξανά και ξανά τους δίσκους της». > > «Αγαπημένο τραγούδι; Α! Η πιο δύσκολη ερώτηση. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μόνο > ένα, θα πω αυτά που μου έρχονται πρώτα στο μυαλό: "Σμυρνέικο μινόρε", > "Summertime"- George Gershwin, "Bachelorette"- Bjork, "The Dancer"- PJ > Harvey». > > «Η γνώμη μου για τις playlists είναι η ίδια τόσο ως ακροάτρια, όσο και ως > παραγωγός. Αγαπώ πολύ τη μουσική κι αγαπώ να ανακαλύπτω νέες μουσικές, > συνεπώς η διαρκής επανάληψη με κουράζει. Επίσης θέλω το ραδιόφωνο που > δημιουργεί ατμόσφαιρα, που με εκπλήσσει, που δεν παίζει με τις ευκολίες > του. Το γιατί υπάρχει- εδώ και δεκαετίες παγκοσμίως- η playlist, είναι > γνωστό. Λόγοι οικονομικής επιβίωσης των ραδιοφώνων. Όμως και εμείς, οι > ακροατές, δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Αν δεν είμαστε δεκτικοί στη μουσική > έκπληξη, τότε το ωθούμε στην επαναληψιμότητα. Να σημειώσω εδώ ότι ο Pepper > δεν παίζει με playlist, κι οι εξαιρετικοί μουσικοί παραγωγοί του μπορούν να > κάνουν τη δουλειά τους, στο πλαίσιο μιας μουσικής βέβαια κατεύθυνσης». > > «Υπάρχει savoir vivre και στο ραδιόφωνο, όπως για παράδειγμα το να μην > "πατάει" ή διακόπτει ο ένας παρουσιαστής τον άλλο συνεχώς σε ένα ντουέτο. > Στη ζωντανή εκπομπή, βέβαια, τυχαίνουν διάφορα απρόοπτα κι εκεί με την > εμπειρία μαθαίνεις πώς να μη μεταδίδεις το όποιο πρόβλημα στον ακροατή ή αν > το κάνεις, να το κάνεις με χιούμορ. Οι κανόνες, επίσης, είναι σχετικοί. > Σαφώς, για παράδειγμα, στο μουσικό ραδιόφωνο, το βάρος πρέπει να πέφτει στη > μουσική. Ωστόσο, σε μια εκπομπή σχολιασμού, όπως το "Πρωινό πιπέρι", εάν > χρειαστεί, λόγω επικαιρότητας ή γιατί κάποιο θέμα είναι ιδιαίτερα > ενδιαφέρον, ο λόγος μπορεί να υπερτερήσει. Όλα είναι θέμα εμπειρίας και > αντίληψης. Να καταλαβαίνεις δηλαδή εκείνη την ώρα, τι θα λειτουργήσει > καλύτερα. Γιατί ο στόχος όλων μας είναι να δημιουργήσουμε μια ευχάριστη και > ενδιαφέρουσα για τους ακροατές συνθήκη». > > ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΑΔΑΣ, ραδιοφωνικός παραγωγός στον Red 96,3 > > > > «Ο δικός μου ραδιοφωνικός ήρωας είναι αυτός που "υπηρετεί" το ραδιόφωνο > καθημερινά, χωρίς να αμείβεται από αυτό απαραίτητα- για διάφορους λόγους- > αλλά εξακολουθεί να κάνει αυτό που αγαπάει, να κάνει εκπομπές κρατώντας > συντροφιά σε λίγους ή πολλούς χωρίς να ζητάει τίποτα πίσω! Ραδιοφωνικός μου > ήρωας είναι όποιος αγαπάει το ραδιόφωνο και δίνει τα πάντα σε αυτό χωρίς > ανταλλάγματα». > > «Όταν ξεκίνησα να κάνω ραδιόφωνο σε ένα από τα ραδιόφωνα που εργάστηκα > στην περιφέρεια, χρειάστηκε να σηκώσουμε μία κεραία στο βουνό, όλοι οι > παραγωγοί, ο ένας δίπλα στον άλλο, όπως και έγινε! Κρατάω πάντα αυτή την > εικόνα στο μυαλό μου, το βουνό, την κεραία, τις ραδιοφωνικές εγκαταστάσεις. > Κρατάω πάντα στο μυαλό μου την εικόνα μίας αγαπημένης ομάδας ραδιοφωνικών > παραγωγών που προσφέρουν απλόχερα ό,τι μπορούν στο ραδιόφωνο και > πετυχαίνουν». > > «Έχω καλή σχέση με τους ακροατές μου, φιλική. Υπάρχουν πολλές ιστορίες, οι > οποίες αυξήθηκαν με τα social media, γιατί όποιος θέλει πλέον μπορεί να > επικοινωνήσει μαζί σου πιο εύκολα από ποτέ. Σε μία από αυτές, έκανα εκπομπή > αργά το βράδυ και έβλεπα μία γραμμή του τραμ από το παράθυρο. Σχεδόν κάθε > βράδυ μίλαγα με έναν οδηγό τραμ που εργαζόταν σε αυτή την γραμμή. Όταν του > εξήγησα ποιο ακριβώς κομμάτι της γραμμής έβλεπα από το studio, μου ζήτησε > να κοιτάξω έξω σε λίγα λεπτά, όπως και έκανα! Είδα ένα τραμ να αναβοσβήνει > τα φώτα μέσα- έξω ακούγοντας δυνατά Red 96,3!» > > «Μία καλή φωνή και όσο περισσότερες γνώσεις γύρω από την μουσική σίγουρα > σου δίνουν ένα προβάδισμα για μία καλή ραδιοφωνική εκπομπή. Να είσαι ο > εαυτός σου και να ασχολείσαι με θέματα που έχουν ενδιαφέρον για εσένα και > όσους σε ακούν. Στις μέρες μας, την ώρα τον καιρό και την κίνηση στους > δρόμους της πόλης μπορείς να τα μάθεις πιο γρήγορα από ποτέ από το κινητό > σου τηλέφωνο». > > «Ανήκω στους αισιόδοξους της γενιάς μας. Βλέπω καλύτερες μέρες για το > ραδιόφωνο σε όλα τα επίπεδα. Το ραδιόφωνο και οι εκπομπές σίγουρα θα > συνεχίσουν να υπάρχουν και είναι αδύνατον να αντικατασταθούν από σύγχρονα > "juke box". Ο τρόπος μετάδοσης αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς. Ο ραδιοφωνικός > παραγωγός και το ραδιόφωνο θέλουν να ακούγοντα. Από που θα ακούγονται έχει > μικρότερη σημασία. Κάποτε άκουγαν στο σαλόνι από ραδιόφωνα έπιπλα και τώρα > ακούμε με ασύρματα ακουστικά από το κινητό μας. Το σημαντικό είναι ότι > εξακολουθούμε να ακούμε». > > «Η άποψή μου για το ιντερνετικό ραδιόφωνο; Μία ρομαντική προσπάθεια σε > έναν "ωκεανό" ανταγωνισμού. Η εκτίμησή μου είναι ότι είναι πιο εύκολο με > ραδιόφωνα- brands που έχουν παρουσία στα FM και αρκετά δύσκολο για όσους > ακούγονται αποκλειστικά μόνο μέσω του Internet. Όπως και να έχει, είναι μία > ωραία προσπάθεια από ανθρώπους που αγαπούν το ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο έχει > πολύ χώρο για όσους το αγαπάμε». > > ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΙΔΑΚΗ, dj, ραδιοφωνικός παραγωγός στον Best 92.6 > > > > «Ξεκίνησα το ραδιόφωνο σε πολύ νεαρή ηλικία, μαθήτρια ακόμη, στα Χανιά > τόπο καταγωγής μου, από "ψώνιο" αλλά μπήκε το μικρόβιο και όφειλα να το > εξελίξω. Έτσι σπούδασα δημοσιογραφία και βρέθηκα στην Αθήνα στον θρυλικό > Klik FM που τότε διευθυνε ο Φωτης Γεωργελες, ο οποίος με είχε ακούσει στα > Χανιά κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών του διακοπών. Τα υπόλοιπα είναι > ιστορία!» > > «Μια μουσική για την υπόλοιπη ζωή μου; Δύσκολη ερώτηση.Λατρεύω τη μαύρη > μουσική όποτε θα διάλεγα τις απίστευτες γκρουβες των Chic από τα 70’s. > Πρωτοπόροι!. Ωστόσο, το πιο αγαπημένο μου τραγούδι διαχρονικά είναι το > "Running up that Hill" της μοναδικής Kate Bush». > > «Αχ, αυτή η σχέση με τους ακροατές. Οι ίδιοι είναι κάτι σαν Ταλιμπάν > εννοώντας φυσικά ότι είναι φανατικοί, πιστοί και πάντα εκεί. Κάθε πρωί στο > ραδιόφωνο στέλνοντας μυνήματα, τα βράδια στα σετ, τους αγαπώ και το εννοώ, > είναι πια σαν οικογένεια στη ζωή μου». Έχω πολλές ιστορίες από κόσμο που > έρχεται στα πάρτυ και αυτό που δεν μπορώ να ξεχάσω με τίποτα είναι τα δώρα > που μου προσφέρουν, από κοσμήματα και ρούχα μέχρι και φαγητό από τα χεράκια > τους.Τιμή μου». > > «Το αποκορύφωμα αγάπης, ενας ακροατής που με ακολουθούσε το καλοκαίρι σε > πολλά νησιά που έπαιζα και όταν του είπα ότι αυτό κοστίζει, μου απάντησε με > αφοπλιστική ειλικρίνεια "θα τα έδινα στον ψυχολόγο". Φυσικα γίναμε φίλοι > όπως και με πολλούς άλλους που συναντιόμαστε στα παιξίματα». > > «Το ιντερνετικό ραδιόφωνο είναι σε πρώιμο στάδιο ακόμη, θέλει καιρό και > πιστεύω ότι θα αναδειχθεί ως μέσο όταν θα έρθει στα αυτοκίνητα. Πάντως > πολλά ιντερνετικά παγκοσμίως, αλλά και στην Ελλάδα, κάνουν εξαιρετική > δουλειά και φυσικα θα έχουν μέλλον». > > «Για τις playlists, τόσο ως ακροάτρια όσο και ως παραγωγός έχω το ίδιο > συναίσθημα:τις απεχθάνομαι και θα έχουμε πάντα παράλληλες διαδρομές, δε θα > συναντηθούμε ποτέ». > > ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ (G-POLY), ραδιοφωνικός παραγωγός στον Nostos 100.6 > > > > «Θυμάμαι χρονολογίες με βάση τις κυκλοφορίες των δίσκων κι όχι μέσα από > μνήμες. 1964, λοιπόν, η εποχή που τα πειρατικά ραδιόφωνα στα μεσαία ήταν > της μόδας κι εγώ 10 ετών. Τότε είχα την πρώτη μου άμεση επαφή με το > ραδιόφωνο. Ο πρώτος μεγάλος δίσκος που παίξαμε ήταν το "Help" των Βeatles, > το οποίο κυκλοφόρησε στα τέλη εκείνης της χρονιάς. Ο πρώτος μου ξάδελφος, ο > Στέλιος Πολυχρονίου, ήταν τότε 18 ετών κι ερωτευμένος με μία κοπέλα, τη > Δέσποινα. Αυτή ήταν και η αφορμή για να ανοίξουμε τον σταθμό, όχι για την > τρέλα του για τη μουσική, όσο για την τρέλα του για τη Δέσποινα, την οποία > εντέλει παντρεύτηκε αργότερα και ησυχάσαμε. Για να κάνω εκπομπή κάθε βράδυ > με τον Στέλιο, έπρεπε να κουβαλάω τα δισκάκια μου με τα πόδια από τον > Βύρωνα στον Υμηττό, σ' ένα στούντιο δίπλα στο κοτέτσι. Όλα τα χαρτζιλίκια > μου τα έπαιρνα σε δίσκους αντί για παιδικές λιχουδιές, γι' αυτό και ήμουν > τόσο αδύνατος. Χόρταινα με δίσκους. Ήμουν συνεπής, φερέγγυος κι > επαγγελματίας από μικρός. Έναν χρόνο μετά τον σταθμό με τον Στέλιο που > κυνηγούσε τη Δέσποινα, κουράστηκα και ζήτησα από τους γονείς μου να μου > δώσουν 3.000 δραχμές για να φτιάξω τον δικό μου πειρατικό σταθμό κι έτσι > έγινε το G-Poly. Αργότερα, στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '70, > τελειώνοντας το γυμνάσιο και πριν φύγω για σπουδές στο Λονδίνο, ήρθε και η > επαγγελματική μου ενασχόληση με το ραδιόφωνο με μία πρόταση από το κρατικό > ραδιόφωνο. Το 1987 έκανα το "Μαύρο Βελούδο" στο ιδιωτικό ραδιόφωνο, την > πρώτη και μοναδική εκπομπή με αποκλειστικά μαύρη μουσική». > > «Ο Wolfman Jack, αυτός ο διάσημος, Αμερικανός Dj που εξελίχθηκε και ως tv > star και είναι βραβευμένος για τη συμβολή του στο ραδιόφωνο είναι αυτός που > με επηρέασε στη ραδιοφωνική μου ζωή. Ένας τεράστιος καλλιτέχνης τον οποίο > άκουγα και χωρίς να έχω διάθεση να μιμηθώ, με καθόρισε όταν έκανα τις > πρώτες εκπομπές στο πειρατικό ραδιόφωνο. Πήρα το στιλ του. Οι παλιοί > ραδιοφωνατζήδες με αποκαλούσαν "o Wolfman Jack της Ελλάδος"». > > «Μικρός τρελαινόμουν με τη μόδα του ροκ εν ρολ. Αγαπάω πολύ αυτό το είδος > μουσικής. Ποτέ δεν έτρεφα φανατισμό για κάποιο πρόσωπο, ακόμα κι αν ήταν > καλλιτέχνης, σίγουρα όμως με επηρέασαν μουσικά ο Elvis Presley και ο Little > Richard. Συγκεκριμένο κομμάτι δεν μπορώ να ξεχωρίσω, έχω έναν μουσικό > πλουραλισμό με κομμάτια απ' όλους τους μουσικούς χώρους. Μεγαλύτερο ποσοστό > μουσικής στο G-Poly Show κατέχει η μαύρη μουσική. > > «Από τότε που καθιερώθηκε η playlist, χάλασε το ραδιόφωνο. Το 90% των > αθηναϊκών ραδιοφώνων ίσως από τρόμο διστάζουν να κάνουν αλλαγές και > υλοποιούν όσα τους συμβουλεύουν οι εταιρείες μέτρησης ακροαματικότητας, > επιβάλλοντας στους παραγωγούς τους ένα συγκεκριμένο πλάνο. Για παράδειγμα, > 150-180 τραγούδια την ημέρα παίζουν ασταμάτητα, ένα κομμάτι που είναι > δημοφιλές μπορεί να παίξει μέχρι κι 8 φορές την ημέρα. Για τον Έλληνα > ακροατή το ραδιόφωνο είναι περισσότερο παρέα. Είναι συμφιλιωτικό, > συναισθηματικό, επικοινωνιακό, ονειρεμένο πράγμα. Αν λοιπόν του καταργήσεις > αυτή τη μαγεία, την ενεργό δράση του ραδιοφώνου, τότε τον μετατρέπεις σε > ψυχρό ακροατή, σε αδιάφορο. Αντί για την playlist λοιπόν, προτιμάει ν' > ακούσει την τηλεφωνική επικοινωνία των ακροατών και των παραγωγών της > εκπομπής ενός αθλητικού ραδιοφώνου, ώστε να συμμετέχει κι ο ίδιος». > > «Μουσικόφιλος είναι αυτός που αγοράζει δίσκους, που παρακολουθεί τη > μουσική, που πηγαίνει σε live κι όχι αυτός που "χαζά" ακούει μουσική». > > «Παλιά στα ραδιοφωνικά πάρτι γινόταν πανζουρλισμός. Ο κόσμος έτρεχε στις > πλατείες, γέμιζε τους δρόμους έξω από τους σταθμούς και σταματούσε η > κυκλοφορία, τα ραδιόφωνα κλήρωναν συλλεκτικά cds κι οι ακροατές > ενδιαφέρονταν πραγματικά. Η σχέση ήταν άλλη. Υπάρχει πλέον μία αρνητική > διάθεση του ακροατή απέναντι στα ραδιόφωνα». > > «Πιστεύω ότι υπάρχουν νέα παιδιά με ταλέντο και στο ραδιόφωνο και στη > μουσική. Η διαφορά είναι ότι τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να φτιάξουν > όνομα και να αναδειχθούν κάτω από τέτοιες συνθήκες "στρατιωτικών" μέτρων > του σταθμού που τους επιβάλλει να μιλάνε δύο φορές μέσα στο ημίωρο. Δεν > υπάρχει ελευθερία λόγου στα νέα παιδιά. Από αυτή την καταπίεση εξαιρούνται > τα πρωινά μαγκαζίνο». > > «Η πιο ζωηρή ανάμνηση θαυμασμού που έχω είναι από τη δεύτερη γυναίκα μου, > τη Μάγκυ Χαραλαμπίδου, η οποία άκουγε φανατικά το "Μαύρο Βελούδο" στον > 9.84. Ήταν 18 ετών τότε, τελείωνε το λύκειο κι άκουγε μαύρη μουσική πολύ > πριν με γνωρίσει. Η Μάγκυ άκουγε εκπομπές από ξένα ραδιόφωνα, που τις > έστελναν οι φίλοι της που σπούδαζαν στο εξωτερικό, ηχογραφημένες σε > κασέτες. Κάθε μέρα λοιπόν, έπαιρνε τηλέφωνο στην εκπομπή κι έβαζε και > ροδοπέταλα στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου για να τα βρίσκω. Προφανώς με > παρακολουθούσε. Έβαλα λοιπόν έναν συνεργάτη από τον σταθμό να στήσει > καραούλι και να βρει ποιος αφήνει τα ροδοπέταλα στο αυτοκίνητό μου. Όταν > την έπιασε εν δράσει, την έφερε πάνω στον σταθμό, ερωτευτήκαμε και > παντρευτήκαμε». > > ΜΑΙΡΗ ΡΕΤΣΙΝΑ, ραδιοφωνικός παραγωγός στον HiT 88,9 > > > > «Η αγάπη μου για το ραδιόφωνο προέκυψε από τον έρωτά μου για την μουσική. > Ο λόγος που ήθελα να ''παίξω'' σαν παιδί την ραδιοφωνική παραγωγό ήταν για > να ακούγεται η μουσική των καλλιτεχνών που θαύμαζα και κυρίως οι δικές τους > φωνές για το πώς δημιούργησαν το υλικό τους. Άρα, καταλήγω στο ότι δεν είχα > ποτέ κάποιο ραδιοφωνικό ήρωα με την έννοια ''θέλω να του μοιάσω''. Ο ήρωάς > μου ήταν η δύναμη του ''αέρα''. Μεγάλη μου αδυναμία μεγαλώνοντας ήταν ο > Τάκης Φωτίου επί Jeronimo Groovy ενώ πάντα θαύμαζα τον Κωνσταντίνο Τζούμα > για ένα ''ραδιοφωνικό θράσος'' που μόνο αυτός έχει και μπορεί να σε κρατάει > κολλημένο στην εκπομπή του ακόμα κι αν δεν είσαι θαυμαστής του». > > «Σίγουρα το playlist άλλαξε πάρα πολύ τον τρόπο που καταναλώνουμε το > ραδιόφωνο και την μουσική αλλά έτσι και αλλιώς έχει αλλάξει η εποχή, η φάση > και ο ρόλος του κλασικού ραδιοφωνικού παραγωγού. Σε μια εποχή που η μουσική > πληροφορία, είτε είναι ένα νέο τραγούδι, είτε είναι μια είδηση για τον > αγαπημένο σου καλλιτέχνη, υπάρχει ανά πάσα στιγμή στο χέρι σου μέσω του > κινητού, είναι λογικό να έχει χαθεί ο ρόλος του ραδιοφωνικού παραγωγού που > έβαζε ''ψυχή'' για να προσφέρει στον ακροατή μουσική γνώση. Κατανοώ τους > επιχειρηματίες και την άποψη ότι οι συμπαγείς playlist με την > επαναληψιμότητα τους δίνουν ταυτότητα στο ραδιόφωνο και πλέον το κάνουν > ανταγωνιστικό εμπορικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου λείπει ο > ''ρομαντικός'' ραδιοφωνικός παραγωγός. > > «Θα μπορούσα να ακούω για μια ζωή τους Beatles. Για πάντα. Κάθε μέρα. Κάθε > ώρα. Το ''Hey Bulldog'' σε λούπα. Για πάντα». > > «Η καλύτερη στιγμή μου στο ραδιόφωνο είναι ακριβώς η ίδια με την > χειρότερη. Αναφέρομαι στην ημέρα που άναψε μπροστά στα μάτια μου για πρώτη > φορά του σήμα του ''on air''. Θυμάμαι ότι άκουγα βουητά από το άγχος, > ένιωθα ότι δε θα βγει η φωνή μου και θα γίνω περίγελος. Αν θυμάμαι καλά > έκανα και ένα σαρδάμ στο ίδιο μου το όνομα, ενώ ταυτόχρονα ήταν η πρώτη > φορά στην ενήλικη ζωή μου που ένιωθα ένα συναίσθημα ολότητας, ένιωθαν όλα > σωστά». > > «Δεν ξέρω πώς ακριβώς μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση για το αν το > ιντερνετικό ραδιόφωνο είναι η άξια συνέχεια του κλασικού, καθότι είναι δυο > τελείως διαφορετικά πράγματα μέσα στο μυαλό μου, τουλάχιστον για την > Ελλάδα. Το ελληνικό κοινό δεν είναι τόσο εξοικειωμένο με το ιντερντετικό > ραδιόφωνο, η μουσική έφτανε στα αυτιά του πάντα με τον παραδοσιακό > ραδιοφωνικό τρόπο και για να μπει στη ζωή του θα πρέπει πρώτα να μπει στο > αυτοκίνητό του. Υπάρχουν εξαιρετικές ιντερνετικές ραδιοφωνικές προσπάθειες > αλλά ακόμα το έδαφος είναι ακαλλιέργητο, με αποτέλεσμα τα συγκεκριμένα > προϊόντα να ελκύουν κοινό που θέλει εξειδίκευση στη μουσική. Μην ξεχνάμε > επίσης το πόσο δύσκολο είναι να ζήσει ένα τέτοιο ραδιόφωνο αφού καμία > εταιρεία/διαφημιστική θα επενδύσει εύκολα σε ένα τέτοιο μέλλον. Ταυτόχρονα > βέβαια με την ελληνική πραγματικότητα, τα ξένα media θεωρούν πως ραδιόφωνο > και τηλεόραση είναι καταδικασμένα σε ''θάνατο'' και πως το όλο παιχνίδι θα > μεταφερθεί ολοκληρωτικά στο web μέσα στα επόμενα 10 χρόνια. Και τελικά, > μόνο το ''θα δούμε'' ταιριάζει σαν απάντηση στην ερώτηση. > > ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΖΟΥΜΑΣ, συγγραφέας, ηθοποιός, ραδιοφωνικός παραγωγός στον En > Leuko 87.7 > > > > «Γιατί κάνω ραδιόφωνο; μου 'χει γίνει πια συνήθεια κι εμένα προσωπικά μ' > αρέσει να συνηθίζω κάτι καθημερινά. Τα σαββατοκύριακα ή όταν σταματάμε για > 3 βδομάδες το καλοκαίρι αισθάνομαι άβολα, σαν κάτι να μου λείπει. Παλιά > ήξερα να μην κάνω τίποτα, αυτό το "dolce far niente" των Ιταλών. Τώρα πια > δεν ξέρω, θέλω κάτι να κάνω. Όταν ταξιδεύω, δε μ' ενδιαφέρει να είμαι μόνο > τουρίστας. Ακόμα και φίλους που μένουν στο εξωτερικό και τους επισκέπτομαι, > τους ρωτάω τι δουλειές έχουν για να βοηθήσω. Πάω και παίρνω τα παιδιά τους > από το σχολείο, τα ρούχα από το καθαριστήριο, τέτοια πράγματα». > > «Ξεκίνησα να κάνω ραδιόφωνο στην ΕΡΤ2 το 1975 όταν γύρισα από τη Νέα > Υόρκη. Η Σοφία Μιχαλίτση εντόπισε σε ένα θεατρικό τη φωνή μου και με > ζήτησε. Κάποια στιγμή το εγκατέλειψα γιατί η ΕΡΤ έχει ένα γαλακτερό φως το > πρωί που γλιστράει μέσα από τα τζάμια και μου θύμιζε τη "Φωλιά του Κούκου". > Μετά με παρέλαβε για λίγο το πάλαι ποτέ Κανάλι 15, πέρασα στον Rock FM, ένα > καλοκαίρι βρέθηκα στον Klik και κατέληξα το 2000 με τον ιδεολόγο των > ερτζιανών, Κώστα Καββαθά, στον En Lefko. Εκείνος βέβαια έφυγε μετά». > > «Όταν ήμουν μικρός άκουγα τις νύχτες κάποιον John Greek, ήταν ο ήρωας ενός > ραδιοφωνικού αστυνομικού θρίλερ, κάτι τέτοιο. Παιδικές φαντασιώσεις που δεν > έχουν και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι κάποια στιγμή στη Νέα Υόρκη είδα > τι σημαίνει ραδιόφωνο με όλη τη σημασία της λέξης. Αυτές οι σούπερ φωνές, > οι καταπληκτικές μουσικές και η αμεσότητα της επικοινωνίας. Μαγική εικόνα > χωρίς εικόνα. Η καθημερινότητα μέσα από μια ματιά σχεδόν ποιητική. Αυτό > συγκράτησα κι αυτή την εκπομπή κάνω. Δεν είναι τυχαίο πώς, όταν έρχονται > στην Ελλάδα φίλοι και γνωστοί από τη Νέα Υόρκη λένε πως η εκπομπή θυμίζει > νεοϋορκέζικο ραδιόφωνο της δεκαετίας του '70. Εμ, εκεί έζησα, αυτό μ' > αρέσει, αυτό κάνω». > > «Έχω μεγαλώσει με David Bowie, Bob Dylan, Talking Heads, Rolling Stones. > Ένα αγαπημένο τραγούδι δεν έχω, κατά καιρούς υπάρχουν διάφορα. Θα μου > αρέσει πάντα το "Αbsolute Beginners", γιατί αισθάνομαι συνεχώς ότι είμαι > "beginner", ένας ερασιτέχνης που θέλει να κάνει πράγματα χωρίς να επιδιώκει > τον επαγγελματισμό. Αυτόν τον τελευταίο, τον βαριέμαι λίγο και κάνω ό,τι > μπορώ για να παραμείνω πρωτάρης. Το ξέρω ότι δεν γίνεται και πρόκειται για > ουτοπία, αλλά λέμε τώρα». > > > «Δεν ακούω καθόλου ραδιόφωνο. Σπάνια στα ταξί, αν κάποια φωνή έχει > ενδιαφέρον. Παλιά άκουγα τον Τζίμη Πανούση, μόλις τελείωνα εγώ την εκπομπή > έπαιρνα ταξί για το Κέντρο και τον πετύχαινα. Είχα ακούσει μερικές φορές > και τον Γρηγόρη Ψαριανό. Απορώ γιατί εγκατέλειψε το ραδιόφωνο για ν' > ασχοληθεί με την πολιτική. Αυτό είναι βέβαια δικό του θέμα». > «Αν μπορείς σε σφιχτό χρονικό διάστημα να χωρέσεις ενδιαφέρουσες και > συναρπαστικές πληροφορίες, τότε το 'χεις μεγάλε. Νομίζω ότι το νεοϋορκέζικο > ραδιόφωνο μου έδειξε αυτόν τον δρόμο, οπότε φροντίζω να είμαι περιεκτικός > και χωρίς πολλά πολλά. Δεν μ' αρέσει καθόλου η φλυαρία, όχι ότι έχω τίποτα > ενάντια στην ανθρώπινη φωνή, ίσα ίσα που είναι πολύ ωραίο να μην ακούς μόνο > μουσική ή "κονσέρβα". Μ' αρέσει να μπαινοβγαίνει η φωνή αλλά χρειάζεται > αυτό το περίφημο μέτρο. Βέβαια, θα μου πεις, ποιος το 'χασε για να το > βρούμε εμείς. Είναι υπό διαχείριση». > > «Υπάρχουν άνθρωποι που με ακολουθούν χρόνια στο ραδιόφωνο και τρέφουν έναν > σεβασμό. Tο βλέπω από τις αντιδράσεις τους στον δρόμο, όταν με > αναγνωρίζουν. Υπάρχουν κι οι νεόκοποι, που νομίζουν φυσικά όπως όλοι οι > νεόκοποι ότι τα ξέρουν όλα και μπαίνουν μέσα σ' αυτό ατσούμπαλα και λένε > ασυναρτησίες. Εκεί καμία φορά γίνομαι αιχμηρός κι ανταλλάσσονται > αντίστοιχες ατάκες χολής που είναι το "ψωμοτύρι" και η καθημερινότητα του > διαδικτύου. Αλλά δεν ιδρώνει το αυτί μου. Είναι εύκολα, αστεία κι επιπόλαια > όλα αυτά». > > ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ, ραδιοφωνικός παραγωγός στον Δίεση 101,3 > > > > «Ξεκίνησα να κάνω ραδιόφωνο στα φοιτητικά μου χρόνια ως αντίδραση σε έναν > συμφοιτητή μου που με αμφισβήτησε (Χρόνια μετά συνεχίζω να τον ευχαριστώ > για το τεράστιο δώρο που μου έκανε). Αργότερα άρχισα να στέλνω αποσπάσματα > των εκπομπών μου σε ραδιόφωνα της Αθήνας χωρίς να ελπίζω ιδιαίτερα. Για > καλή μου, όμως, τύχη έπεσα στον Μάκη Πουνέντη, ο οποίος μου άνοιξε την > πόρτα και με προσέλαβε σε επαγγελματικό πια επίπεδο. Λίγα χρόνια μετά ήρθε > η μεταγραφή μου στον ''Δίεση 101,3'', το ραδιοφωνικό μου σπίτι τα τελευταία > 15 χρόνια». > > «Αξέχαστη στιγμή; Θα σταθώ στην εκπομπή-συνέντευξη που είχαμε κάνει με τον > κύριο Γιαννόπουλο από το Χαμόγελο του παιδιού το 2009, ενόψει τότε της > συναυλίας του Δίεση για το "Χαμόγελο του παιδιού". Ήταν σπουδαία εμπειρία > για μένα και μεγάλο μάθημα ζωής». > > «Ο δικός μου ραδιοφωνικός ήρωας έρχεται από το μέλλον (ελπίζω το κοντινό) > και παίρνει τα καλύτερα στοιχεία από το ραδιόφωνο του χθες και του σήμερα, > δίνοντας στο "μαγικό" αυτό μέσον τη δυναμική που ίσως έχασε τα τελευταία > χρόνια». > > «Η μουσική που μεταδίδουμε στον ''Δίεση'' εκφράζει απόλυτα την αισθητική > μου. Εντούτοις εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ κανείς να "εγκλωβιστεί" σε ένα > μόνο είδος μουσικής. Καλή μουσική βρίσκεις σε όλα, σχεδόν, τα είδη της και > καθένα έχει τις ώρες του και τις διαθέσεις του. Αγαπημένο μου τραγούδι, > διαχρονικά, είναι ''Το δίχτυ''. Από τις καλύτερες στιγμές τόσο του Γκάτσου > όσο και του Ξαρχάκου». > > «Χρυσοί κανόνες στο ραδιόφωνο; Αυτή είναι ιδανική ερώτηση για τους > διευθυντές των Ραδιοφώνων. Σίγουρα υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι με τον > λόγο σου δεν πρέπει να κουράζεις τον ακροατή κι επειδή όλοι είμαστε πρώτα > ακροατές ξέρουμε ότι έχει βάση. Από κει και πέρα όλα είναι σχετικά. Για > μένα η αμεσότητα είναι συστατικό καλής παρέας και επικοινωνίας. Σε ό,τι > αφορά την εμπειρία, ασφαλώς είναι σημαντική αλλά δεν αρκεί αν δεν > καταφέρεις να κρατήσεις και τον ενθουσιασμό που είχες στην αρχή». > > ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ, Ραδιοφωνικός Παραγωγός στον Smooth 99.8 > > > > «Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι να ανοίγω το ραδιόφωνο και να ακούω μουσικές > που ούτε καταλάβαινα τότε τι σημαίνουν και τι είναι. Απλά μου άρεσε η > μουσική. Αργότερα και όταν λέμε αργότερα εννοώ μόλις τελείωνα το σχολείο > αποφάσισα ότι θέλω να γράφω και να γίνω δημοσιογράφος. Αφού χτύπησα αρκετές > πόρτες, τελικά κάποιος μου άνοιξε μια και άρχισα να μαθαίνω τι σημαίνει να > είσαι δημοσιογράφος. Ο όμιλος που δούλευα είχε και ραδιόφωνα και ανέβαινα > πολύ συχνά πάνω γιατί μου άρεσε να ακούω και να βλέπω τους παραγωγούς. > Κάποια στιγμή μου πρότεινε ο Ανδρέας Κουρής και ο Μάκης Πουνέντης να λέω > δελτία. Ερωτεύτηκα το μικρόφωνο επιτόπου και μετά από 20 χρόνια πίσω από το > μικρόφωνο, δηλώνω ότι νιώθω το ίδιο». > > «Πάντοτε με έλκυε η jazz, η soul, η funk και η RnB. Ακόμα με τραβάει και > δεν την βαριέμαι ποτέ. Είτε μιλάμε για την σύγχρονη εκδοχή είτε για την > classic νομίζω ότι η easy listening μουσική είναι ένα είδος που με ηρεμεί > και μου βγάζει συναισθήματα. Από αγαπημένα τραγούδια έχω άπειρα αλλά νομίζω > ότι πρώτο στη λίστα είναι το "Just The Two Of Us" από Grover Washington Jr. > με Bill Withers στα φωνητικά. > > «Το παλιό ραδιόφωνο δεν ήταν τόσο δουλειά αλλά κατάθεση ψυχής. Ήταν > ρομαντικό και ίσως παραμένει, άλλα όχι στην καθαρή μορφή του. Κανείς δεν > ήξερε πώς ήταν εμφανισιακά αυτός που άκουγες και σε συντρόφευε σε καλές και > κακές στιγμές σου. Άκουγες απλά αυτά που έλεγε και τις μουσικές που διάλεγε > και έλεγες "ωχ για μένα μιλάει", "ωχ για μένα το διάλεξε αυτό". Κάποια > στιγμή μπήκαν τα social media στη μέση και αυτός ο μυστικισμός για το πώς > είναι ο παραγωγός αντικαταστάθηκε και μαζί του δυστυχώς- σε κάποιες > περιπτώσεις- η έννοια του παραγωγού. Πλέον μετράει μερικές φορές τι like > κάνεις, πόσοι σε ακολουθούν και δυστυχώς δίνεται πολύ εύκολα το μικρόφωνο > και ο τίτλος "παραγωγός", χωρίς να έχεις κουραστεί, να μάθεις, να ακούσεις, > να εκπαιδευτείς και τελικά να γίνεις επαγγελματίας». > > «Κρατάω άπειρες καλές στιγμές με χαμόγελα, αγάπη, σεβασμό, φιλίες που > κρατάνε στα χρόνια αλλά και αναγνώριση από ανθρώπους που πλέον λέω > συναδέλφους ενώ παλιά ήταν οι ήρωες μου και οι μέντορες μου. Επίσης, όλα > ήταν πιο όμορφα κάθε φορά που κάποιος ακροατής σου έλεγε μια απλή κουβέντα: > "Σε άκουγα να ξέρεις και ένιωθα ότι με στήριζες σε αυτή ή εκείνη την > δυσκολία". Όσο για τις κακές, άπειρες και αυτές. Νεύρα, απογοήτευση, > ανασφάλεια, έλλειψη σεβασμού, κοροϊδία κλπ. Έχω δεχθεί απειλές, βρισιές > ακόμα και επίθεση και βία τόσο προσωπική όσο και κατά της περιουσίας μου, > από ανθρώπους που μπέρδευαν τον ρόλο μου στο ραδιόφωνο με αυτό ενός > κανονικού ανθρώπου». > > «Ως ακροατής αλλά και ως παραγωγός με κουράζει η συνεχής επανάληψη και το > προκάτ ραδιόφωνο. Ο παραγωγός- και εκεί μπαίνει η λέξη επαγγελματίας- ξέρει > πολύ καλά σε τι ραδιόφωνο είναι και τι μουσικές πρέπει να παίξει και πότε, > ανάλογα με την ταυτότητα του σταθμού. Πώς να τις συνδυάσει και πως να τις > πουλήσει. Σίγουρα δεν έχουμε όλοι τα ίδια ακούσματα και τα ίδια γούστα αλλά > είναι και αυτό κομμάτι της δουλειάς μας, δηλαδή ο άνθρωπος που μιλάει στο > μικρόφωνο να "δίνει" απλόχερα τον ευατό του τόσο στον αέρα όσο και στη > μουσική. Συγχρόνως όμως, το playlist διαφυλάσσει την ταυτότα του σταθμού, > την ομοιομορφία μουσικά και βοηθάει πολύ, στη σωστή τοποθέτηση ενός > ραδιοφώνου τόσο στο τι παίζει αλλά και για ποιους το παίζει. Ιδανικά θα > ήθελα να υπάρχει μια σωστή μίξη των παραγωγών και του playlist. Να μην > είναι ελεύθερο τελείως γιατί χάνεται η μπάλα αλλά και ο παραγωγός να μην > είναι απλά αυτός που μιλάει στο μικρόφωνο. Εκεί βέβαια μπαίνει πάλι ο > παράγοντας σωστός επαγγελματίας που συνεπάγεται συνέπεια, υπευθυνότητα, > εμπειρία αλλά και εκπαίδευση». > > Επ πού πας; Εσύ πήρες μέρος στην έρευνα του Ladylike; > > > > > Χρυσέλλα Λαγαρία > ________ > > Orasi mailing list > για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > και στο θέμα γράψτε unsubscribe > > Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της > λίστας στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > > διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα > http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net > > Για το αρχείο της λίστας > http://www.mail-archive.com/[email protected]/ > Εναλλακτικό αρχείο: > http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ > παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) > http://www.freelists.org/archives/orasi > __________ > NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού > http://www.nvda-project.org/ > _____________ > Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις > προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών > ____________ > ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ Εναλλακτικό αρχείο: http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ _____________ Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών ____________
